30 Kasım 2015 Pazartesi

Son bir adım.

 Bütün moralim çökmüştü ve canım hiç parti vermek istemiyordu. Uyumak istiyordum. Günlerce uyumak... Arkadaşlarıma doğum gününü iptal etmek istediğimi söyledim. Ama buna izin vermediler. Liseli olarak birlikte geçireceğimiz son doğum günümdü. Gelecek sene hepimiz üniversiteli olacak ve kim bilir nerelere gidecektik, bir daha ne zaman görüşecek ve neler yapacaktık. Bunu bildikleri için doğum günümü iptal etmeme izin vermediler ve bir kaç küçük değişiklik yaptık. Evde değil bulunduğumuz kafede buluşma ayarladık. Herkes geldi ve beni neşelendirdiler. Bir anlıkta olsa Yeşil'i, yaptıklarını, tüm başımızdan geçenleri unutmuştuk. Yüzümden gülücükler eksik olmamıştı ama gerçekten hiç bir şey yapasım yoktu, eve gidip ağlamak istiyordum. Taktığım maskeyi düşürmeye niyetim yoktu. Ben güçlüydüm. Bir erkek beni deviremezdi.
Doğum günümde bütün arkadaşlarım yanımdaydı. Bana değer veren, benim değer verdiğim bütün insanlar buradaydı. Ne bir fazlaya ihtiyacım vardı, ne de bir eksikle yaşayabilirdim. Onlara verdiğim değerden dolayı hiçbir şey belli etmedim, güldüm ve güldürdüm. Ama artık bu böyle devam edemezdi. Bir adım daha atacaktım ve bu sefer bu SON olacaktı.

Doğum günüm bittikten sonra son bir karar aldım. Önemli bi karar. Totem gibi bi nevi. Bugün Yeşil'in evinin önüne gidecektim ve eğer bir işaret, beni sevdiğine dair herhangi bir şey görürsem devam edecektim. Ama eğer hissetmezsem...

Her şey bitecekti.



Şu ana kadar hiç böyle bir şey başıma gelmemişti. İnsanlar gurursuzluklarını anlattıkça ben içimden onlara kızıyor''Nasıl kendinizden bu kadar taviz veriyorsunuz?'' diye söyleniyordum. Şimdi ben de aynı haldeydim. Hatta çok daha kötüydüm.
Yeşil'in evinin önüne gittim doğum günümden sonra.
Telefonu elime aldım.

''Hey, evinin oralardaydım da, evdeysen aşağı insene.''

Derin bir nefes aldım ve gönder tuşuna bastım. Evlerimiz yakın olduğu için çokta anormal karşılanmazdı herhalde? (TABİ Kİ KARŞILANIRDI)
Böyle düşünmek istemiyordum ama. Olumlu düşünmek istiyordum ki, olumlu şeyler olsun. Beş dakika kapısının önünde dikildikten sonra cevap geldi.

''Hayırdır inşallah? Bir şey mi oldu?''

3. Dünya savaşı çıktı erzak getircektim. Ya ne noldu Allah Allah içimden gelmiş olamaz mı? Öküz ya.

Sakin ol Queen. Sakince mesaj at sadece.

''Yo, hayır. Bir şey olmadı. Evinin önündeyim gideyim mi o zaman?''

Git derse, gideceğim ve bir daha adını anmayacağım.


Hayır dur derse, bize bir şans vermiş olacak.

 
Sonsuza Dek Mutlu Blogger Template by Ipietoon Blogger Template