20 Mart 2016 Pazar

Depresif, mutsuz ve aşık.


  Günler geçmiş ve sömestr tatiline girmiştik artık. 15 gün tatil. Hem de o kadar koşuşturmaca, karmaşanın ardından... Açıkçası okul biraz daha uzun sürseydi, her gün onu görmeye nasıl dayanırdım bilmiyorum. Tam da düşündüğünüz gibi evet, Yeşil'le o günden sonra bir daha hiç görüşmedik. Görüşmeyi geçin konuşmadık, selamlaşmadık, bakışmadık bile. O mesaj atmadı, ben atmadım. Böyle olduk. Nedenini bilmiyorum. Yine ''kafası karışık'' olabilir. Ruh halimi onun ruh haline göre düzenlemekten bıktım. Dengesizliğin bu kadarı! Birdenbire nasıl bu kadar soğuk, yabancı iki insana dönüştük inanın bilmiyorum. Hiçbir şey yapmak istemiyordum. Dışarı çıkmak istemiyordum. Birileriyle konuşup dertleşmek istemiyordum. Sadece kendimle baş başa kalmak istiyordum. Odama kilitlemiştim kendimi. Bütün gün laptopta film izliyor ve durmadan abur cubur yiyordum. Evet morali bozulunca yemek yiyenlerdenim. Tabi bu da ruh halime göre değişiyor, bazen de canım hiçbir şey yemek istemiyor. Ama şu an bir nutella kavanozunun dibini görene kadar yiyebilirdim. Oysaki hiç sevmem Tumblr girl depresyon hallerini ama anladım ki benim depresyonum tam olarak da bundan ibaret. Okulun sona ermesinin üstünden kaç gün geçti bilmiyorum, bildiğim tek şey uzun süredir bu odada olduğum. Annem beni dışarı çıkarmak için uğraşıyor ama nafile... İzlediğim filmlerin, dizilerin haddi hesabı yok. En ufak şeyde ağlıyorum, en ufak şeyde sinirleniyorum. Geçenlerde bisküvim düştü ve uzanamıyorum diye ağladım. Ya da elektrikler kesildi diye... Filmlerde duygusal olmayan sahnelerde bile ağladım.




 Gülmüyorum daha doğrusu gülemiyorum. Kendim gibi hissetmiyorum. Bu ben değilim, ben böyle biri değilim. Ama çıkamıyorum kabuğumun içinden, yüzleşemiyorum gerçekle. Beni sevmiyor oluşunu kabul edemiyorum. Benim duygularımla oynadığını kabul edemiyorum. Kendimi bu kadar küçük düşürdüğümü kabul edemiyorum.. İlk başlarda telefonum çalınca, mesaj gelince hemen bakardım heyecanla... Belki O'dur diye. Ama artık gelen aramalara mesajlara bakmıyorum bile. Çünkü biliyorum O değil. 

 Demek ki aşk acısı böyle bir şeymiş diye düşündüm kendi kendime... Sanki biri onsuz geçen her saniye kalbime bıçak saplıyor. O'nu düşünmeden yapamıyorum. İzlediğim filmlerdeki başrol karakter O, dinlediğim şarkılarda O, okuduğum kitaplarda O. Her yerde O! Bıktım artık, onu düşünmekten, onun için üzülmekten bıktım. Ben onun için bu şekilde üzülürken O'nun umrunda bile olmamaktan bıktım! O'nu unutmak istiyordum. 

Ama nasıl?

Not: Çok depresif olduğunu biliyorum, ama gerçekten ruh halim bu yazıdan bin kat daha kötüydü o zamanlar. Eğer bu blogu o zamanlarda yazıyor olsaydım muhtemelen kendimi öldüreceğimi filan düşünebilirdiniz :ı 

Bir de o zamanlarda izlediğim ve çok etkilendiğim birkaç filmi yazıyorumm. (Çoğu dram olmasa bile hepsinde ağlamış olmam kötü psikolojimin göstergesi bence...)

Now is Good, Aşka Yolculuk, 8 Mile, Başımıza Gelenler, Lol(Miley Cyrus)
Dizi olarak
Blue Montain State, Skins

21 yorum:

  1. Su anda kendini öldürecegini düsünüyorum -_-
    Yesili dövsek mi napsak bu ne hal yahu

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ahaha kendimi güzel ifade ettiğimi varsayıyorum o zaman bu yorumunla : Yeşil Bey ömrümü yedi ömrümü. Dövmekle kalmayalım işkence edelim -,-

      Sil
  2. Korkmaya başladım, eğer bir gün aşık olursam diye. Yani ne bileyim, bunun mutlu son olduğunu bilerek okumama rağmen bu bölümlerde berbat hissediyorum. Sen bunları yaşarken mutlu olacağını bilmiyordun. Hani mesela benim de başıma böyle bir şey gelse, sonunda mutlu olup olamayacağımı bilmeden o duyguları yaşamak..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bu yorum hayatım boyunca aldığım en düşündürücü yorum olabilir biliyor musun? Şu an ne cevap versem net bir şey söyleyemem. Ama bildiğim tek bir şey var evet aşk bazen acı veriyor olabilir ama acı çekmeden kavuşulan aşk gerçek değildir. Birine kavuşmanın uzun zaman alması gerekiyor ki onun değerini anlayasın. O yüzden bence aşkının peşinden gitmek gerekiyor ya. Acı çekmeyi göze alarak hem de...

      Sil
    2. Şimdilik tek aşkım kitaplar ve çikolata <3 sanırım ama eğer bir gün gerçekten aşık olursam.. Tavsiyelerini dinleyeceğim ^^

      Sil
    3. Aşık olursan her şeyi yazmanı istiyoruuum <3

      Sil
    4. Gerçi kız okulunda fazla mümkün olmaz sanırım =D

      Sil
    5. Hayat sadece okuldan mi ibaret caniiim dershanesi olur arkadas ortami olur. Olur mu olur yani :D

      Sil
    6. Dershaneye gitmesem de(evet ben fazla dersle yapamayanlardanım) aynen arkadaş ortamı ^^

      Sil
    7. Sabırla bekliyoruz o zaman o günleri hihihihi ^.^

      Sil
  3. Yesil senin hayatini kurtarmis falan olmali. Ay ne yaptida suan birliktesiniz catlicam. Adam seni itinayla surundurdu su saate kadar. En azindan de bari bana bu gunleri burnundan getirdim

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ahahah az kaldı az bir kac yazı sonra birliktelik yazılarını yazmaya başlıyorummm:)) bugünleri burnundan getirdim galiba.....

      Sil
  4. Offf...ne kötü aşık olmuşsun ya:(((iyi ki, kötü şeyler yapmamışsın:( ve iyi ki, o kötü günlerin geride kalmış. Boşver ya dünyada tek erkek o mu? Kendini üzmeye değmez. Depresif olunca en güzeli böyle yaz, içini boşalt, kendine zarar vermek ne kadar yazık! Sakın aklının ucuna bile getirme canım.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yaa tabi ki hiç düşünmedim o lafın gelişi öyle :D Ki ben şu an iki buçuk yıl öncesini yazıyorum neredeyse, yani artık geçti bu zamanlar :))

      Sil
  5. Blogunu bugün keşfettim, bu okuduğum 2. yazın ama sanırım ilk yazından itibaren okumaya başlayacağım.. Bu yazdıkların benim 5 6 yıl önce yaşadıklarıma o kadar benziyor ki.. Şükür atlatmışsın.. En zor kısmı geçmiş çünkü bir daha hiç bir şey o kadar acıtmıyor :) Umarım hep mutlu olursun ^^

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Merhabaa hoş geldiniz blogumaa iyi ki de geldiniiz :) Çok teşekkür ederim güzel dilekleriniz içiin, umarım siz de hep ama hep mutlu olursunuz ^.^

      Sil
    2. Hoşbuldum :) Güzel dileklerin içinde çok teşekkür ederim ^^

      Sil
  6. Bu yorum yazar tarafından silindi.

    YanıtlaSil
  7. Bu ne!!! Geçmiş gitmiş bu günler,onun için endişelenmeye gerek kalmıyor ama onun bu tavrı yüzünden bu hale gelmeye gerek var mı,değer mi??Bu işler çok zor.

    YanıtlaSil
  8. Ya ben bunu okumamış mıyım dedim bir an :/ :((((

    YanıtlaSil

 
Sonsuza Dek Mutlu Blogger Template by Ipietoon Blogger Template